مردم لک زبان از قدیم الایام علاقه وافری به شعر وشاعری داشته ودارند.مردمان لک براساس عرف وآداب وسنن رایج در مراسم عزا  مور می خوانند وچون در مور لاجرم از اشعار حماسی وعاطفی استفاده می شود پس برای خواندن آن ضروری است که اشعاری رااز بر داشته با شند .وکاربرد آن در درگیریها و جنگ ها و شرح دلاوریها  و در بیان احساسات عاشقانه وموسیقی کاملا مشخص است.علاقه ذاتی مردم لک زبان وحضورشعرای توانای لک درمیان آنان از یک سو وقابلیت های زبان لکی درسرودن شعر بطوریکه بسیاری از واژه ها وجملات زبان لکی ماهیتا دارای اوزان عروضی می باشند و...باعث گردیده که مردم این خطه شعر وشاعری را همیشه پاس داشته وبرای آن اهمیت واحترام فراوانی قائل باشند.شعرای گمنام فراوانی در این منطقه می زیسته اند که اشعار برخی از آنها جزئی از فولکوریک مردم منطقه شده وبعضی از اشعارشان طی قرون متمادی سینه به سینه از نسلی به نسل دیگر انتقال یافته ومحفوظ باقی مانده است. دراینجا چند بیتی ازاشعار یکی از شاعران توانای لک زبان، استاد رضا حسنوند(شوریده لک) درادامه می آید:
آبادی: